Më 15 gusht të vitit 1969, në një fermë në veri të shtetit të Nju Jorkut, hapte siparin Panairi i Muzikës dhe Artit i Woodstock-ut. Ajo që nisi si një organizim për t’u kthyer në një ngjarje festive lokale, u shndërrua brenda pak orësh në mbledhjen më të madhe kulturore e muzikore të shekullit të XX.

Përgjatë tre ditëve radhazi, mbi 460,000 njerëz morën pjesë në këtë festival historik, duke sfiduar reshjet e dendura të shiut, mungesën e ushqimit dhe sfidat logjistike të mbingarkesës. Woodstock-u shpejt kaloi përmasat e një stacioni thjesht muzikor për t’u bërë një simbol vizionar i paqes, lirisë dhe lëvizjes rinore të viteve ’60.

Në skenën e tij performuan disa nga emrat më të mëdhenj të historisë së rock-ut dhe folk-ut, duke lënë pas gjurmë të pashlyeshme në historinë e artit skenik. Historianët dhe kritikët e artit e konsiderojnë këtë ngjarje si pikën kulmore të kundërkulturës amerikane.

“Woodstock nuk ishte thjesht një seri koncertesh, por një moment kthese ku muzika dhe aspiratat e një brezi të tërë u bashkuan për të ndryshuar përgjithmonë peizazhin kulturor,” vlerësojnë analistët e historisë së muzikës moderne.

/rtsh.al/