Liderët nacionalistë në Europë po përdorin përplasjet dhe aktet e dhunës gjatë protestave të fundit për të forcuar thirrjet për masa më të ashpra të sigurisë dhe kufizime ndaj emigracionit. Ndërsa demonstratat kanë nisur kryesisht nga pakënaqësitë për koston e jetesës dhe dobësimin e shërbimeve publike, partitë e së djathtës ekstreme po i paraqesin trazirat si pasojë të politikave liberale dhe kontrollit të pamjaftueshëm të kufijve.

Sipas raportimit të The Guardian, kjo strategji po merr rëndësi të veçantë në prag të zgjedhjeve të ardhshme në Spanjë, Francë dhe Itali, ku partitë nacionaliste synojnë të zgjerojnë mbështetjen përmes premtimeve për rikthimin e rendit dhe forcimin e autoritetit shtetëror. (Foto: Një zjarr përfshin një zonë në Paris, ndërsa policia e pajisur me uniforma kundër trazirave qëndron në gatishmëri. Abdul Saboor/Reuters)

Në Francë, drejtuesit e Tubimit Kombëtar (RN), Jordan Bardella dhe Marine Le Pen, kanë kritikuar qeverinë për mënyrën e menaxhimit të trazirave. Bardella e ka cilësuar qeverinë të pafuqishme përballë plaçkitjeve dhe dhunës, ndërsa Le Pen ka deklaruar se shteti po humbet kontrollin, duke e lidhur krizën me emigracionin, problemet buxhetore dhe pasigurinë.

Në Gjermani, bashkëkryetarja e Alternativës për Gjermaninë (AfD), Alice Weidel, i ka paraqitur ngjarjet në Francë si një paralajmërim për vendin e saj. Ajo ka lidhur emigracionin masiv me ekstremizmin e majtë, duke pretenduar se kjo ndërthurje mund të çojë drejt situatave të ngjashme me luftën civile.

Edhe në Portugali, partia e ekstremit të djathtë Chega ka fajësuar emigracionin për krizën e strehimit. Kreu i saj, André Ventura, ka pretenduar se rritja e çmimeve të banesave lidhet kryesisht me ardhjen e pakontrolluar të njerëzve nga jashtë vendit.

Në Spanjë, partia Vox ka sulmuar protestat për strehimin, duke pretenduar se demonstruesit po i shërbejnë kryeministrit socialist Pedro Sánchez dhe jo kërkesave të qytetarëve për banesa të përballueshme. Partia ka përhapur gjithashtu pretendime të pavërtetuara që lidhin emigracionin me krizën e strehimit.

Ndërkohë, në Itali, kryeministrja Giorgia Meloni po përdor një qasje tjetër. Duke qenë në pushtet, ajo nuk mund t’ia atribuojë krizën vetëm dështimeve të qeverive të mëparshme. Në vend të kësaj, administrata e saj ka zgjeruar masat e sigurisë dhe ka propozuar ndëshkime më të ashpra për dhunën gjatë demonstratave.

Pas trazirave në Milano, Meloni deklaroi se demonstrimi është një e drejtë, por djegia e qyteteve nuk është. Ajo gjithashtu theksoi se një pjesë e personave të ndaluar ose arrestuar kishin prejardhje emigrante, përfshirë persona të lindur jashtë Italisë dhe pjesëtarë të brezit të dytë të familjeve emigrante.

Qeveria italiane ka miratuar masa emergjente që parashikojnë vepra penale dhe dënime më të ashpra për pjesëmarrjen e dhunshme në protesta, si dhe masa ndaj organizatorëve të grupeve të dhunshme. Paketa përfshin gjithashtu ndëshkime për prindërit, fëmijët e të cilëve përfshihen në akte vandalizmi dhe plaçkitjeje.

Në Belgjikë, nacionalistët flamandë të Vlaams Belang i kanë paraqitur përplasjet si dështim të integrimit dhe të politikave të kufijve të hapur. Ndërsa në Francë, politikani i ekstremit të djathtë Éric Zemmour ka kërkuar ndalimin e emigracionit dhe deportimin e të huajve që kryejnë vepra penale, duke i përshkruar trazirat si shenja të një konflikti etnik.

Kjo retorikë nuk kufizohet vetëm në Europë. Presidenti amerikan Donald Trump dhe zëvendëspresidenti JD Vance i kanë përdorur trazirat franceze për të kritikuar politikat liberale të emigracionit dhe multikulturalizmin.

Trump e ka përshkruar Francën si një vend dikur të madh që, sipas tij, është pushtuar dhe shkatërruar nga emigrantët, xhihadistët dhe komunistët. Vance, nga ana tjetër, ka argumentuar se liberalët perëndimorë kanë sjellë emigrantë nga vende jashtë Perëndimit në emër të diversitetit dhe dhembshurisë, duke lënë pas dore çështjet e integrimit dhe përputhshmërisë kulturore. Këto janë pretendimet e politikanëve, jo përfundime të provuara mbi shkaqet e trazirave.

Megjithatë, protestat në Europë kanë shkaqe të ndryshme dhe nuk përbëjnë domosdoshmërisht një lëvizje të vetme politike. Në Francë, pakënaqësitë lidhen me koston e jetesës, kushtet në shkolla dhe mungesën e mësuesve; në Spanjë dhe Portugali, me çmimet e banesave; ndërsa në Itali, me presionin ekonomik dhe pabarazinë sociale.

Sipas analizës së The Guardian, një pjesë e protestave, të cilat fillimisht ishin kryesisht paqësore, u shoqëruan më pas me plaçkitje, zjarrvënie dhe përplasje me policinë. Pikërisht këto episode po përdoren nga partitë e së djathtës ekstreme për të zhvendosur debatin nga kërkesat ekonomike dhe sociale drejt emigracionit dhe sigurisë