Bota e shkrimit është enigmatike dhe fantastike. Ajo që shkruhet zgjat, prandaj mesazhet që konsiderohen të rëndësishme përfundojnë duke u regjistruar në gur, letër ose ndonjë sipërfaqe.

“Shtëpia” e të shkruarit janë librat dhe shtëpitë e librave janë bibliotekat. Biblioteka e Aleksandrisë thuhet se kishte rreth 900,000 vëllime. Shkatërrimi i saj në vitin 391 pas Krishtit la një boshllëk monumental në kulturë. Nuk do ta dimë kurrë se çfarë thanë ata papirusët e parë në histori.

Dhe duke folur për humbje gjatë mesjetës shkrimi regjistrohej në papirus ose pergamenë . Këto materiale ishin shumë të shtrenjta dhe për këtë arsye kopjuesit ndonjëherë fshinin përmbajtjet e mëparshme për t’i ripërdorur ato. Ata ishin palimpsestët e famshëm . Falë rrezeve ultravjollcë disa nga këto tekste janë rikuperuar midis tyre një pjesë e Iliadës dhe gjeometria e Euklidit.

Një nga aspektet më kurioze të botës së shkrimit ka të bëjë me origjinën e alfabetit, i cili është i lidhur ngushtë me origjinën e monoteizmit .

Një nga elementët kryesorë në shkrim janë shenjat e pikësimit. Në kohët e vjetra, gjithçka shkruhej pa hapësira midis fjalëve dhe pa shenja pikësimi . Nuk kishte as shkronja të mëdha dhe të vogla, ishte një stil konfuz dhe kërkonte më shumë përpjekje nga ana e lexuesve.

Synimi i tij ishte t’i bënte tekstet e shtypura pak më ekspresive. Prandaj u propozua të vendosej një pikë sipër, në mes ose poshtë çdo rreshti për të dalluar tonin në të cilin duhet lexuar: i lartë, i mesëm ose i ulët. Isidorit të Seviljes iu deshën pothuajse 10 shekuj për të marrë idenë e Aristofanit dhe për t’i dhënë formë . Kësaj radhe u konsiderua një kontribut i vyer dhe i dha shkas zhvillimit të shenjave të pikësimit.

/rtsh.al/