Gjuha e shenjave, e cila shpesh keqkuptohet si një sistem universal dhe i thjeshtë, është në fakt një formë komplekse dhe e pasur komunikimi që përdoret kryesisht nga personat e shurdhër dhe ata me vështirësi në dëgjim.

Ndonëse perceptohet nga shumë si një gjuhë moderne, të dhënat historike tregojnë se gjuha e shenjave është përdorur që në kohën e Platonit, në shekullin e 5-të para Krishtit. Kjo tregon se mënyra vizuale e komunikimit ka ekzistuar prej mijëra vjetësh dhe ka evoluar bashkë me nevojat shoqërore dhe kulturore të komuniteteve të ndryshme.

Një nga keqkuptimet më të përhapura është se ekziston një gjuhë e vetme për të gjithë botën. Në realitet, shumica e vendeve dhe shpesh edhe rajonet kanë gjuhë të ndryshme të shenjave. Për shembull, Gjuha Amerikane e Shenjave (ASL) dhe Gjuha Britanike e Shenjave (BSL) janë aq të ndryshme sa janë të pakuptueshme për përdoruesit e njëra-tjetrës.

Ashtu si gjuhët e folura, edhe gjuhët e shenjave kanë strukturë gjuhësore të mirë përcaktuar. Çdo shenjë përbëhet nga pesë elementë kyç si forma e dorës, orientimi i pëllëmbës, pozicioni në trup, lëvizja, dhe shprehja e fytyrës. Ndryshimi i vetëm njërit prej tyre mund të ndryshojë tërësisht kuptimin e një fjale.

Përdoruesit e gjuhës së shenjave përdorin gjithë trupin për të komunikuar. Shprehjet e fytyrës, kontakti me sy dhe gjestet trupore janë po aq të rëndësishme sa vetë lëvizjet e duarve. Këto elementë ndihmojnë në përcjelljen e emocioneve, pyetjeve dhe tonit të komunikimit.

Kur dikush takon një përdorues të gjuhës së shenjave, është zakon të prezantohet duke treguar emrin në shenjë. Kjo formë prezantimi është një pjesë e rëndësishme e etikës dhe kulturës së komunitetit të të shurdhërve.

/rtsh.al/