Karriera e Alexandre Patos ka qenë një nga më të përfolurat në futbollin modern. Me mbërritjen në Milano më 2 gusht 2007, ai qëndroi me kuqezinjtë deri në vitin 2013, kur iu bashkua Corinthians. Gjatë gjashtë viteve magjepsi tifozët dhe entuziastët në skenat më të mëdha të botës, me gola të shpejtë (ai i paharrueshëm i shënuar në 24 sekonda në Camp Nou) dhe trofe të ngritur me kuqezinjtë. Gjashtë vjet, megjithatë, u njollosën në mënyrë të pashmangshme nga dëmtimet muskulore.

Pato foli hapur në një intervistë të gjatë me Radio TV Serie A, në të cilën ai kujtoi vitet e tij me Milanin dhe momentet më të errëta të karrierës së tij.

Me mbërritjen në Milano: “Kur luaja në PlayStation, zgjidhja Milanin. Kur erdhi koha për të vendosur, nuk mendova dy herë: ata sapo kishin fituar Ligën e Kampionëve, atje ishin shtatë brazilianë dhe idhulli im ishte Ronaldo, i cili luante për kuqezinjtë. Midis ekipeve të ndryshme që më kontaktuan, ishte edhe Interi, por edhe sot mendoj se Milani ishte zgjedhja më e mirë”.

“Luajta për një klub fitues, fitova me këtë klub dhe luajta me shumë kampionë italianë. Më duhej të prisja gjashtë muaj para se të luaja ndeshjen time të parë për Milanin. Kam lindur më 2 shtator, ndërsa afati i transferimeve u mbyll më 31 gusht. Nëse do të kisha lindur dy ditë më parë, do të kisha luajtur në finalen e Kupës së Botës për Klube që fitoi Milani në vitin 2007, që për ne brazilianët është gara maksimale”.

Për golin e tij të parë kundër Napolit: “Në ndeshjen e parë kundër Napolit, Ronaldo më dha dy asiste, pastaj shënoi. Në fund, u bashkova me festën dhe u ndjeva i lehtësuar. Në atë moment, të gjithë muajt e pritjes më shkrepën para syve. Ishte një ndjenjë e jashtëzakonshme: familja ime ishte gjithashtu në tribuna. Të shihja tifozët e kuqezinjve duke u gëzuar ishte fantastike”.

Për San Siron dhe tifozët: “Të luash në San Siro nuk më ka lënë kurrë përshtypje. I vetmi lojtar që më bën të ndihem i veçantë, edhe sot, është Ronaldinho. Gjithmonë kam menduar të dal në fushë, të dribloj dhe të përpiqem të shënoj. Nuk flas me djalin tim për të kaluarën time si futbollist. Njëherë ai erdhi tek unë dhe më pyeti: ‘A është e vërtetë që ke luajtur për Milanin?’ Ishte një emocion për mua. Ai e do futbollin. Është dy vjeç e gjysmë dhe ka lëvizjet e duhura, ndoshta do të bëhet futbollist në të ardhmen. Tifozët kuqezi? Që nga dita e parë deri më sot, ka pasur vetëm dashuri për ta. Erdha si fëmijë dhe shpesh kthehem si burrë, njerëzit që më ndalojnë dhe më kërkojnë autografe më mbushin me gëzim”.

Për dëmtimet: “Më kujtohet ai kundër Udineses, i pari i një serie të gjatë. Ndonjëherë, duhet të isha rikuperuar më me qetësi para se të kthehesha në fushë. Më kujtohet dëmtimi në Barcelonë pas një jave stërvitje në Amerikë dhe vetëm një seance stërvitore. Edhe Nesta tha që nuk duhej të kisha luajtur. Ka kaluar shumë kohë dhe sot mendoj se ishte e thënë të ndodhte”.

“Të largohesha nga Milani? Në atë kohë, nuk doja, por më thanë se do të ishte zgjedhja e duhur. Nëse do të më duhej t’i jepja këshilla një lojtari të ri në pozicionin tim, do t’i thoja mos e bëj. Nëse largohesh nga Evropa në një pikë të caktuar të karrierës tënde, është shumë e vështirë të kthehesh. Dëmtimet më mësuan shumë. Sfida më e madhe që kam kapërcyer? Përvoja në Kinë, një botë tjetër me kaq shumë pasion për futbollin. Jam i lumtur me atë që kam bërë”.