Më 27 korrik 1953, përfaqësuesit e Komandës së Kombeve të Bashkuara, Ushtrisë Popullore të Koresë dhe Ushtrisë Popullore Çlirimtare të Kinës nënshkruan në Panmunjom Marrëveshjen Koreane të Armëpushimit, duke i dhënë fund pasojave shkatërruese të tri viteve luftimeve të përgjakshme në Gadishullin Korean.

Konflikti, i cili shpërtheu në qershor të vitit 1950, la pas vetes një bilanc tragjik njerëzor, me rreth 4 milionë viktima — mes të cilëve një numër i madh civilësh — si dhe shkatërrim pothuajse të plotë të infrastrukturës në të dyja anët e brezit të luftimeve.

Krijimi i Zonës së Demilitarizuar dhe pezullimi i luftimeve

Marrëveshja e armëpushimit vendosi ndërprerjen e menjëhershme të të gjitha veprimeve ushtarake dhe krijoi Zonën e Demilitarizuar (DMZ) — një brez mbrojtës me gjatësi prej rreth 250 kilometrash dhe gjerësi 4 kilometra, i cili vijon të shërbejë si kufi ndarës mes Koresë së Veriut dhe Koresë së Jugut.

“Kjo marrëveshje ka për qëllim të sigurojë një ndërprerje të plotë të armiqësive dhe të të gjitha akteve të forcës së armatosur në Kore, derisa të arrihet një zgjidhje përfundimtare paqësore,” përcaktonte teksti i dokumentit historik të vitit 1953.

Pavarësisht ndërprerjes së luftimeve aktive dhe kthimit të robërve të luftës, marrëveshja mbeti vetëm një armëpushim ushtarak dhe nuk u pasua asnjëherë nga një traktat zyrtar paqeje. Për këtë arsye, nga pikëpamja juridike ndërkombëtare, dy Koretë mbeten teknikisht në gjendje lufte prej më shumë se shtatë dekadash, duke e kthyer rajonin në një nga zonat me ngarkesën më të lartë gjeopolitike në botë.

/rtsh.al/