Është e qartë se Interi është amerikan. Skenari i ndeshjeve të tyre është si një film hollivudian, pak a shumë gjithmonë i njëjtë. Ka disa variacione, sigurisht, personazhet kryesore ndryshojnë. Heroi hyn në skenë pak më herët ose pak më vonë, por në fund, ata gjithmonë arrijnë në të njëjtën pikë. Sigurisht, këtë herë skenaristët bëri një punë të mirë. Përfshinë një sërë elementësh mjaft të rinj: goli i pësuar me gjuajtjen e parë të kundërshtarëve drejt portës, një penallti mjaft e qartë që nuk u akordua, sulmi i fundit me një djalë të ri të hedhur në fushën e betejës, koha shtesë e pafundme. Por kalendari i futbollit do të thotë Inter-Fiorentina 2-1, dhe renditja ende thotë se Interi është në krye të tabelës.

Vlerësimi i kësaj skuadre do të kishte qenë paksa i ndryshëm nëse ndeshja do të kishte përfunduar me një rezultat tjetër, ky është fati i atyre që qëndrojnë përpara dhe mësohen të fitojnë. Por gjatë gjithë ndeshjes, supremacia territoriale ishte e qartë.

Një breshëri gjuajtjesh drejt portës, pritje të bukura nga De Gea që kufizoheshin me mrekullinë. Fiorentina u vendosi si një barrikadë para portierit të saj. Nuk kishte asnjë arsye të vetme për të kritikuar Cristian Chivu-n, i cili e kishte përgatitur ndeshjen në mënyrë të përsosur. Nuk kishte asnjë nga gabimet kolektive të ndeshjeve të tjera, qëndrimi ishte gjithmonë i duhuri.

Goli i Fiorentinës ishte një incident i papritur, një përfundim i guximshëm dhe i ekzekutuar mirë nga Jimenez. Është gjithashtu e vështirë të gjesh përgjegjësi të qarta, përveç neglizhencës kontribuese nga ana e Provedel. Për herë të shtatë, Interi mbeti prapa. Ata gjithmonë janë rikthyer në ligë, dhe këtë herë gjithashtu, por në mënyra thellësisht të ndryshme.

Ka pasur disa kufizime në performancat individuale. Calhanoglu po kalon një pjesë të vështirë të sezonit për shkak të një dëmtimi nga i cili nuk është rikuperuar kurrë plotësisht, siç dëshmohet nga disa lëvizje të tij dhe gjithashtu nga saktësia e reduktuar e gjuajtjeve të tij shpesh të sakta.

Pio Esposito është gjithmonë bujar, por performanca e tij është kufizuar nga dyshja qendrore e mbrojtësve të violëve, të cilët e kanë mbajtur atë me kujdes. Andy Diouf ka humbur disi nga shkëlqimi i tij që nga fillimi i sezonit, nuk është gjithmonë në gjendje të bëjë ato vrapime të thella në të djathtë, në këtë rast edhe për shkak të mbrojtjes së mirë të Valdepenas.

Pastaj janë dy lojtarë për të cilët Chivu duhet të ngrejë një monument. Njëri, padyshim, është Marcus Thuram, tjetri, megjithëse më pak i spikatur, është Carlos Augusto. Francezi bëri gjithçka që një sulmues mund të bëjë në një ndeshje: luajti veten, Lautaro Martinez dhe Pio Esposito të gjithë në të njëjtën kohë.

Një showman, si ata aktorë që luajnë babanë, gjyshin dhe djemtë në të njëjtin film. Ai shënoi golin e barazimit sepse e donte me çdo kusht dhe fitoi penalltinë e fitores.

Edhe një herë, pas golit vendimtar kundër Shakhtar, Carlos Augusto ishte zemra dhe shpirti i ekipit, duke vrapuar kilometra, duke dërguar topa të çmuar dhe duke goditur traversën dy herë me kokë. Ai është një lojtar që çdo trajner do të donte ta kishte në ekipin e tij për aftësinë, përkushtimin dhe përulësinë e tij. Nëse Thuram ka nevojë për pushim, një rinovim kontrate është i nevojshëm këtu, shpejt.