Mbi 300 banorë të Njësisë Administrative Pogon, nga rreth 3080 që janë të rregjistruar në rregjistrin themeltar të Gjëndjes Civile, po përballen me kushte të vështira në zonën e tyre. 

Mungesa e infrastrukturës rrugore, por edhe e transportit publik në 7 fshatrat e zonës, detyron banorët shumica pensionistë të paguajnë për të lëvizur drejt qytetit të Gjirokastrës apo Pikës Kufitare të Kakavies për nevoja jetike. 

80 përqind e banorëve të përhershëm janë në moshën e pensionit, kurse të rinjtë që banojnë në Prefekturën e Epirit apo në Rajonin e Janinës në Greqinë fqinje e kanë pothuajse të pamundur që të vizitojnë shpesh vendlindjen. 

Si zgjidhje banorët e Sopikut kërkojnë që të arrihet një marrëveshje ndërshtetërore, midis Shqipërisë dhe Greqisë, në mënyrë që Pika Kufitare e Sopikut, të funksionojë për këmbësorët dhe automjetet.

Pika Kufitare e Sopikut është nga më të vjetrat në kufirin mes Shqipërisë dhe Greqisë.

Ajo ka funksionuar që nga krijimi i shtetit shqiptar 1912 dhe deri në përfundimin e Luftës së Dytë Botërore. 

Pika u mbyll në vitet e regjimit komunist kur Shqipëria i kthye në një vend të izoluar.

Pas viteve ’90 Pika Kufitare e Sopikut ka funksionuar disa herë me mirëkuptimin dypalësh mes palës shqiptare dhe asaj greke vetëm në raste festash. 

Pika është 80 km larg nga Gjirokastra.

Hyrje-daljet në këtë pikë janë rreth 2500-3000 shtetas  në vit.

/ rtsh /