Lionel Messi ishte tashmë në grupin e pesë lojtarëve më të mirë të të gjitha kohërave, atje lart në perandorinë ku Maradona, Pelé, Di Stefano dhe Cruijff janë vendosur prej kohësh. Asnjëherë si tani, në fund të karrierës së tij në moshën 35-vjeçare, ai nuk mund t’i afrohej realisht majës absolute, asaj që e pushtoi paraardhësi i tij me fanellën me numrin dhjetë të Argjentinës. Për ta bërë këtë, atij i duhen dy gjëra: të fitojë Kupën e Botës dhe të tregojë se është gjithashtu e aftë të kombinojë aftësinë për të tërhequr bashkë shokët e tij. Të  dytë n tashmë  e ka marrë .

Diego udhëhoqi një ekip kombëtar “mediokër” drejt majës së botës në vitin 1986 dhe tërhoqi zvarrë një Albiceleste edhe më të varfër në finale katër vjet më vonë, pavarësisht se ishte i kufizuar nga probleme të mëdha fizike. Ai ishte i vetmi në një sport ekipor që mundi të fitonte i vetëm. Pelé kishte kampionë absolut në krah si në ’58 dhe në ’70, Di Stefano më i mirë u pa në përvojën me Realin plot me kampionë në fund të viteve ’50 dhe në fillim të viteve ’60, Cruijff zbukuroi me klasin e tij të jashtëzakonshëm, një kolektiv që lëvizi sipas logjikës futuriste.

Maradona shkoi më tej, me cilësi të papara as më parë, të kombinuara me një lidership që nuk buronte vetëm nga epërsia e tij teknike. Të mbrosh shokët e skuadrës në çdo kohë, të dish të krijosh me mjeshtëri polemika, të debatosh me arbitrat dhe kundërshtarët kur është e nevojshme. Klas dhe “cazzimma” për ta thënë në stilin napolitan. Një përzierje e patejkalueshme.

Messit i ka munguar gjithmonë kjo. Më të  mirë n mundi ta jepte me katalanasit. Ai fitoi gjithçka me Barcelonën. Tashmë ka grumbulluar, për nga numri i trofeve, shumë më tepër se Mbreti Diego, ai kishte një marrëdhënie shumë torturuese me kombëtaren. Pastaj diçka ndryshoi. U largua nga Barcelona, ​​fitoi Kupën e Amerikës një vit më parë dhe tani është kthyer në finalen e një Botërori tetë vjet pas Brazilit 2014.

Hapi i fundit ende mungon, por mënyra se si Leo u përball me Katarin 2022 tashmë thotë shumë. Shoqëruesit që do të hidheshin në zjarr për të, polemika që bëri xhiron e botës me van Gaal, fraza (tashmë e hyrë në legjendë) me të cilën ai iu drejtua holandezit Ë eghorst pas çerekfinales (Cfare po shikon o budalla, largohu budalla), jane prova qe Leo ndihet si forca shtytes dhe se nuk e ka problem te nxjerre ne pah edhe instinktet me te keqija per te arritur qellimin final.

Por është mbi të gjitha mënyra se si ai mori skuadrën, duke u bërë pikë referimi për të gjithë grupin, kthesa e vërtetë e Messit të Katarit 2022, lider teknik dhe moral.

Leo ka konfirmuar se ky do të jetë Botërori i tij i fundit. Me pjesëmarrjen në finale ai do të jetë lojtari me më shumë paraqitje në Kupën e Botës. Edhe nëse ai është i interesuar të ngrejë atë kupë, duke mbyllur kështu një karrierë që, në atë pikë, do të ishte më e pasura dhe më e kompletuara në histori.