Pandemia e COVID-19, lufta në Ukrainë dhe ndryshimet klimatike kanë përmbysur pjesën më të madhe të përparimit për të eliminuar urinë dhe kequshqyerjen globale gjatë dekadës së fundit.

Por duke ndihmuar fermerët e vegjël, ne ende mund të përmbushim objektivin global për të garantuar sigurinë ushqimore për të gjithë deri në vitin 2030.

Ky vit shënon gjysmën e rrugës për zbatimin e Objektivave të Zhvillimit të Qëndrueshëm (SDGs), grupi ambicioz i objektivave globale të prezantuara nga Kombet e Bashkuara në 2015.

Këto 17 synime, të krijuara për të adresuar sfidat më të ngutshme të sotme dhe për ta vënë botën në rrugën drejt qëndrueshmërisë, kërkojnë të reduktojnë varfërinë, të përmirësojnë aksesin në kujdesin shëndetësor dhe arsimin,  të zbusin efektet më të këqija të ndryshimeve klimatike deri në vitin 2030.

Por kur bëhet fjalë për përmbushjen e qëllimit kritik të zhdukjes së pasigurisë ushqimore, pjesa më e madhe e përparimit të bërë gjatë dekadës së fundit ka qenë e zbehtë.

Kur u lançuan SDG-të, objektivi i eliminimit të pasigurisë ushqimore dhe kequshqyerjes në mbarë botën brenda 15 viteve dukej ambicioz, por i arritshëm.

Në atë kohë, nivelet e urisë kishin qenë më të ulëta për më shumë se dy dekada, kryesisht falë rritjes së produktivitetit bujqësor dhe rritjes ekonomike globale.

Megjithatë, gjatë viteve të fundit, bota është goditur nga një sërë krizash të ndërlikuara, nga pandemia COVID-19 dhe lufta e vazhdueshme në Ukrainë deri te ngjarjet ekstreme të motit të shkaktuara nga ndryshimet klimatike.

Si rezultat, uria globale është rritur dhe njerëzit e varfër vuajnë më shumë.

Sipas një raporti të ri të OKB-së, rreth 735 milionë njerëz po përjetojnë pasiguri ushqimore, një rritje prej 122 milionë njerëz që nga viti 2019.

Në mënyrë alarmante, shtatë vende – Somalia, Afganistani, Burkina Faso, Haiti, Nigeria, Sudani i Jugut dhe Jemeni – janë tani në prag të urisë. Jo vetëm që nuk kemi arritur të arrijmë zhdukjen e urisë deri në vitin 2030, por jemi më keq se sa në 2015.

Pra, ku po shkojmë? Për të përmbushur objektivin e OKB-së për zhdukjen e urisë së pari duhet të njohim se kush përbën shumicën e të varfërve në botë dhe të kuptojmë se nga vjen pjesa më e madhe e ushqimit të tyre. Përgjigja për të dyja pyetjet është çuditërisht e drejtpërdrejtë.

Shumica dërrmuese e individëve më të varfër në botë janë fermerët e vegjël që prodhojnë pjesën më të madhe të ushqimit të konsumuar në shumë vende në zhvillim.

Këta fermerë janë goditur rëndë nga goditjet e viteve të fundit, përveç sfidave sistematike që i kanë mbajtur të bllokuar në varfëri dhe pasiguri ushqimore.

Megjithatë, brenda krizës aktuale qëndron një mundësi. Duke mbështetur fermat e vogla, komuniteti ndërkombëtar mund të bëjë hapa të rëndësishëm drejt përfundimit të urisë globale.

Qeveritë dhe institucionet ndërkombëtare mund të ndihmojnë fermerët e vegjël dhe të eliminojnë pasigurinë ushqimore globale në disa mënyra.

Së pari, shumica e fermave të vogla në vendet në zhvillim gjenerojnë rendimente në mënyrë disproporcionale të ulëta në krahasim me homologët e tyre të vendeve të zhvilluara, kryesisht për shkak se atyre u mungojnë inputet bazë, si farat e përmirësuara dhe plehrat organike.

Kjo është veçanërisht e dukshme në Afrikën Sub-Sahariane, ku rendimentet për kulturat ushqimore bazë janë dukshëm më të ulëta se mesatarja globale.

Rritja e aksesit në inputet e fermave me cilësi të lartë, veçanërisht ato që ndihmojnë fermerët të përshtaten me ndryshimet klimatike, mund të rrisë në masë të madhe sigurinë ushqimore.

Së dyti, mungesa e aksesit në kredi pengon shumicën e fermerëve të vegjël që të blejnë inpute bujqësore të përmirësuara ose të investojnë në fermat e tyre. Mbështetja më e madhe globale për programet që u ofrojnë këtyre fermerëve financim do të ndihmonte.

Së treti, fermerët e vegjël zakonisht korrin të korrat një ose dy herë në vit. Kjo do të thotë që ushqimi duhet të ruhet për muaj të tërë për të siguruar që furnizimet të zgjasin deri në korrjen e ardhshme.

Duke pasur parasysh aksesin e kufizuar në teknologjinë e duhur të ruajtjes, drithërat e ushqimit bazë janë shpesh të ekspozuar ndaj dëmtimit nga insektet, myku dhe dëmtuesit e tjerë, duke kontribuar në humbjet e të korrave pas vjeljes dhe urinë shtëpiake.

Së fundi, fermerët e vegjël kanë nevojë për akses më të mirë në tregje të qëndrueshme për të korrat e tyre, duke u mundësuar atyre të lëvizin përtej ekzistencës dhe të ndërtojnë mjete jetese të besueshme.

Komuniteti ndërkombëtar, krahas aktorëve të sektorit publik dhe privat, duhet të bëjë më shumë për të forcuar kapacitetet lokale dhe për të inkurajuar investimet në zinxhirët e vlerave bujqësore.

Kjo do të fuqizonte më shumë pronarë të vegjël për të zhvilluar biznese të qëndrueshme.

Pavarësisht sfidave, arritja zerimi i urisë mbetet një objektiv i realizueshëm. Në shtator, udhëheqësit globalë që marrin pjesë në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së do të vlerësojnë progresin drejt arritjes së SDG-ve.

Nëse duam të krijojmë një botë pa uri, mbështetja e bujqësisë dhe fermerëve të vegjël duhet të jetë në krye të axhendës. /Përshtatur nga Project Syndicate/

/rtsh.al/