Që kur Rusia përshkallëzoi luftën e saj në Ukrainë në shkurt, punonjësit e ndihmës dhe vullnetarët kanë raportuar raste të trafikimit të qenieve njerëzore në kufijtë e Ukrainës, shkruan Laura A. Dean  në The Washington Post. Ndërsa njerëzit shpesh kapen dhe shiten gjatë konfliktit, shpejtësia dhe shtrirja e paprecedentë e ukrainasve të zhvendosur dhe të shpërndarë nëpër Evropë e përkeqëson këtë situatë. Ndërsa ne nuk e dimë ende se sa trafikim njerëzor ka shkaktuar lufta e Rusisë në Ukrainë, hulumtimi i trafikimit zbulon se disa vende janë më të përgatitura se të tjerat për të ndihmuar dhe rehabilituar viktimat.

Raportet e para të trafikimit të qenieve njerëzore nga Ukraina sugjeruan se viktimat e trafikimit të luftës nuk janë ato të zakonshmet. Në mbarë botën, gratë dhe vajzat përbëjnë 72 për qind të viktimave globale të trafikimit të qenieve njerëzore, sipas Zyrës së OKB-së për Drogën dhe Krimin. Megjithatë, që nga viti 2015, gati 50 për qind e viktimave të identifikuara të trafikimit nga Ukraina kanë qenë burra dhe djem.

Libri  “Përhapja e politikës së trafikimit të qenieve njerëzore në Euroazi” i Laura A. Dean tregon se si stereotipet për viktimat e trafikimit mund të minojnë përpjekjet për të ndihmuar viktimat. Për shembull, për shkak se shumë politika nuk i njohin burrat si viktima të trafikimit, shumica e përpjekjeve të hershme për të ndërprerë krimin nuk ndihmuan në ndalimin e refugjatëve që të detyroheshin të punonin pa pagesë në industri jo-seksuale si ndërtimi dhe bujqësia.

Kam gjetur dy arsye pse politikat antitrafik shpesh i lënë burrat jashtë, shkruan autorja . Së pari, qëndrimet kundër imigracionit i bëjnë njerëzit t’i shohin burrat si migrantë ekonomikë dhe jo viktima të mundshme të trafikimit, dhe kështu ata thjesht nuk identifikohen. Së dyti, trafikimi i seksit të femrave është një çështje e rëndësishme e politikës, sepse shumë njerëz i shohin viktimat femra si më të denja për ndihmën e qeverisë sesa meshkujt.

Një tjetër stereotip që mund ta bëjë më të vështirë parandalimin e trafikimit është besimi i përhapur se trafikantët janë burra. Raportet nga lufta në Ukrainë shpesh paralajmërojnë për burrat që synojnë refugjatët, por hulumtimet tregojnë se rreth një e treta e trafikantëve në mbarë botën janë gra. Paralajmërimi për burrat me hije në stacionet e trenit mund të mos i përgatisë refugjatët për realitetin e trafikimit të qenieve njerëzore.

Në vitin 1998, Ukraina u bë një nga vendet e para në botë dhe i pari në Euroazi, që miratoi çdo formë të politikës kundër trafikimit – pothuajse dy vjet përpara se vendet e OKB-së të përfundonin negociatat dhe të fillonin nënshkrimin e Protokollit për Parandalimin, Shtypjen dhe Ndëshkimin Trafikimi i Personave Veçanërisht Grave dhe Fëmijëve, i njohur zakonisht si protokolli i Palermos.

Vendet në kufi me Ukrainën kanë lloje jashtëzakonisht të ndryshme të politikave të trafikimit të qenieve njerëzore. Për shembull, Rusia nuk ofron programe rehabilitimi apo strehimore për viktimat e huaja dhe shpesh i akuzon për shkelje të emigracionit. Bjellorusia përdor politikën e trafikimit – të maskuar në gjuhën e normave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut – për të monitoruar dhe kontrolluar qytetarët. Udhëzimet e dënimeve të vendeve euroaziatike për trafikimin e një fëmije variojnë nga një gjobë deri në 25 vjet burg.

Kjo do të thotë, në varësi të vendit në të cilin zbarkojnë, refugjatët ukrainas mund ose nuk mund të gjejnë shërbime kundër trafikimit si strehimore për të gjitha viktimat (jo vetëm për gratë ose qytetarët), asistencë ligjore, kujdes mjekësor, trajnime për punë, mbrojtje të dëshmitarëve dhe të drejtën. për kthim të sigurt. Hungaria nuk ka një mekanizëm për të identifikuar viktimat e huaja, nuk kontrollon trafikimin e migrantëve dhe ofron shërbime shumë të kufizuara. Anasjelltas, Moldavia ka një politikë mjaft të gjerë për trafikimin e qenieve njerëzore, duke përfshirë një mënyrë për t’i referuar viktimat në shërbimet sociale që u nevojiten, qëndrimin e përkohshëm në vend, mbrojtjen e dëshmitarëve dhe aftësinë për të liruar dënimet e ndryshme për viktimat e treguara se kanë vepruar nën detyrim.

Ukraina është renditur vazhdimisht në krye të Indeksit të Politikave të Trafikimit të Qenieve Njerëzore, i cili mat shtrirjen e politikave të trafikimit të qenieve njerëzore nga perspektiva e të drejtave të njeriut. Kjo është pjesërisht për shkak se ajo kishte të katër llojet e politikave të trafikimit të qenieve njerëzore, duke përfshirë listën e trafikut

duke përfshirë kodin penal, duke pasur një plan kombëtar veprimi dhe një ligj kombëtar dhe dekrete qeveritare.

Amerikanët i shohin refugjatët afganë dhe ukrainas shumë ndryshe. Pse?

Lufta ka prishur përpjekjet e Ukrainës kundër trafikimit

Para luftës, Ukraina kishte miratuar tashmë 13 politika për tema të ndryshme të trafikimit të qenieve njerëzore dhe kishte përmbushur të gjitha detyrimet e saj të protokollit të Palermos. Por lufta ka penguar zbatimin. Më 4 mars, qeveria ukrainase i dërgoi një komunikatë sekretarit të përgjithshëm të OKB-së se nuk ishte në gjendje të garantonte zbatimin e plotë të detyrimeve të protokollit të Palermos derisa të rivendoset integriteti territorial i Ukrainës.

Kjo sugjeron se pavarësisht se sa gjithëpërfshirëse mund të jenë politikat e trafikimit të qenieve njerëzore të një vendi, luftimi i një lufte dhe durimi i zhvendosjeve në shkallë të gjerë mund t’i kthejë këto përpjekje.

Hulumtimi im, shkruan Laura A. Dean , gjeti lëvizje të ngjashme prapa në vitin 2014, kur Rusia filloi fillimisht luftimet në rajonin e Donbasit të Ukrainës dhe aneksoi Krimenë. Ajo fazë e luftës ishte e kufizuar në një rajon të vetëm, natyrisht, dhe afërsisht 2.5 milionë njerëz të zhvendosur që rezultuan u larguan diku tjetër brenda Ukrainës në dy vitet e para të luftës. Gjatë kryerjes së këtij hulumtimi, unë intervistova 59 persona, duke përfshirë përfaqësues të qeverisë dhe palë të interesuara nga ministritë kryesore, organizatat lokale të shoqërisë civile, akademikë ose gazetarë dhe organizata ndërkombëtare që punojnë në Ukrainë. Shumica e intervistave u kryen personalisht në 12 nga 24 rajonet, duke përfshirë Republikën Autonome të Krimesë të Ukrainës, tashmë të aneksuar.

Intervistat zbuluan se normalisht duhet pak kohë, pas luftës, që trafikimi i qenieve njerëzore të dalë në dritë, sepse njerëzit mbeten të shfrytëzuar për ca kohë. Forma të tjera të dhunës me bazë gjinore në luftë, si përdhunimi, ndodhin shpejt; viktimat e trafikimit mund të mbahen për disa javë dhe nganjëherë vite. Në fakt, shumë viktima nuk e kuptojnë se janë shfrytëzuar dhe u duhet kohë për të dalë përpara – veçanërisht burrat që janë detyruar në punë të papaguar.

Mbretëria e Bashkuar dëshiron të dërgojë refugjatë në Ruandë. Është bërë trend!

Numri i raportuar i viktimave të trafikimit në Ukrainë u ul nga 932 në 2013 në 742 në 2015, numri më i ulët i viktimave të identifikuara që nga viti 2004 – gjë që tregon se identifikimi i viktimave pas fillimit të luftës në 2014 mori pak kohë, edhe pse njerëzit u zhvendosën kryesisht brenda vendit.

Pra, sa trafik është duke u zhvilluar tani? Ne ndoshta nuk do ta dimë deri në vite nga tani, duke pasur parasysh se si refugjatët janë shpërndarë nëpër vende të shumta. Shumë viktima të trafikimit të qenieve njerëzore nuk dinë se ku të kërkojnë ndihmë, veçanërisht në vende të panjohura – duke i bërë jetike mekanizmat e referimit, ndërgjegjësimin, trajnimin dhe fushatat informuese.

Hulumtimi im zbuloi se shmangia e stereotipeve të viktimave, të paturit e një grupi të gjerë politikash të trafikimit të qenieve njerëzore që mbulojnë gjithçka, nga shtrirja tek strehimoret për të gjitha viktimat deri te trajnimi për punë dhe zbatimi efektiv janë thelbësore nëse vendet duan të parandalojnë trafikimin e qenieve njerëzore gjatë luftës dhe zhvendosjes masive. (Nga Laura A. Dean në The Washington Post)