Gjatë ceremonisë për Topin e Artë 2012, Cristiano përshëndeti Pep, duke marrë në këmbim një vështrim fillimisht plot indiferencë dhe më pas plot bezdi. Literatura thotë se mes Ronaldos dhe Guardiolës ndjenja nuk ka lindur kurrë. Pavarësisht nëse nga ana njerëzore apo futbollistike, kjo ka pak ndryshim. Portugezi i mbështjellë prej vitesh nga një camiseta blanca nga njëra anë, katalanasi nga ana tjetëa i mbushur me barcelonizëm. E përbashkët pothuajse ekskluzivisht fakti që ata janë konsideruar numër një në rolet e tyre respektive prej vitesh. Sot në orën 13:30 do të jenë magnetët e derbit të Mançesterit, polet kryesore të tërheqjes dhe sprapsjes reciproke në Old Trafford, në United-City.

Që të dy nuk e durojnë shumë njëri-tjetrin, është shumë e qartë. Vitet e fundit janë shpërndarë të dhëna, shigjeta, heshtje. Por më shumë se çdo gjë tjetër, janë filozofitë përkatëse të jetës dhe sportit që do të mund të përballeshin për më shumë se pesëmbëdhjetë minuta. Nëse Pep stërvitet duke argumentuar se “qendërsulmuesi ynë është hapësira”, është e vështirë për të që të përshtatet me një djalë si Cristiano që luan për të parë efektin që do të ketë në fund të karrierës së tij “për të qenë ndër më të fortët ndonjëherë, sepse do të jetë i sigurt”. Kur në fund të gushtit portugezi kishte prishur tashmë marrëdhëniet me Juventusin, u shfaq skenari për ta parë me fanellën e City. Një enigmë më shumë financiare sesa teknike nëse është e vërtetë që një telefonatë e ftohtë do të kishte ndodhur mes të dyve në pritje të një bashkëjetese që Pep nuk do t’i kishte pëlqyer dhe Ronaldo nuk do ta kishte thjeshtuar. Kështu që për të dy ishte më e lehtë të mos zgjidhnin njëri-tjetrin dhe të mbeteshin numri një në distancë edhe nëse ishin në të njëjtin qytet.

Nga pikëpamja e jashtme është mirë, sepse rivaliteti rrit konkurrencën e të dyve në rolet e tyre përkatëse. Gjithashtu sepse Cristiano lufton kur sheh Pep. Në 16 përballje direkte ai fitoi vetëm 4 herë dhe 8 humbi duke shënuar “vetëm” 7 gola. Një trend “normal” sulmues, jo një “makinë goli” siç e përkufizoi vetë Guardiola, duke argumentuar se “ai është një nga lojtarët më të mirë në historinë e futbollit”. Ndërgjegjësimi për vlerën e të dyve është i rrënjosur reciprokisht te Cristiano dhe Pep. Të thuash, megjithatë, është një ndjenjë tjetër. Dhe në këtë Guardiola ka qenë gjithmonë më elegant se portugezi, më pak i mësuar të pranojë cilësitë e të tjerëve në publik. Në vitin 2010 në Camp Nou, Blaugrana e trajnerit katalanas shënuan pesë gola kundër Real Madridit. Një lloj “dekristianizimi” që portugezi e priti shumë keq. Gjatë një rivënie anësore, Pep mbajti topin në dorë dhe Ronaldo e shtyu për të rrëmbyer topin.

Pak rivalitet oratorial për dy që kanë fituar gjithçka dhe kudo. Pep ngriti trofe në Barcelonë, me Bayern Munich dhe me Manchester Cityn. Ronaldo ka mbjellë gëzime në Portugali (Sporting dhe gjithashtu me kombëtaren), në Angli me United dhe në Itali me Juventus. Pa harruar pesë Topat e Artë që i dhanë jetë tandemit të pafund me Leo Messin. Ata kanë fituar gjithçka dhe kanë fituar shumë me pagat aktuale që janë afër (mbi 20 milionë euro secili). Por shpirti i sfidës është gjithmonë uria që ëndrrat të bëhen realitet. Një gol, një fitore, një trofe. Duke ndjekur rrugë të ndryshme. Ronaldo duke vendosur veten dhe talentin e tij në qendër, Guardiola duke vendosur një hapësirë ​​për të mbushur në mes të grupit.