Pavarësisht nga emri i tij, Deti i Galilesë në Izraelin verior është në fakt një liqen me ujë të ëmbël dhe është një liqen që ka mbajtur jetë për mijëvjeçarë. Edhe sot, uji i liqenit lag vreshtat dhe fermat lokale që kultivojnë gjithçka, nga perimet e gjelbra deri tek gruri dhe mandarina.

Por ky vend pelegrinazhi fetar, ku Testamenti i Ri thotë se u kryen shumë nga mrekullitë e Jezusit, po përballet me një të ardhme të zymtë. Kriza klimatike po shkakton luhatje të mëdha në nivelet e ujit të liqenit.

Ndryshimet klimatike dhe menaxhimi i paqëndrueshëm i ujit po i lënë liqenet të thatë në të gjithë Lindjen e Mesme dhe më gjerë, por qeveria izraelite shpreson se ka një zgjidhje: Ajo planifikon të pompojë ujin nga deti Mesdhe, të heqë kripën prej tij dhe të mbushë liqenin kur të jetë e nevojshme. Është një ndryshim dramatik për Detin e Galilesë, i quajtur Kinneret në hebraisht, i cili dikur nxirrte pothuajse të gjithë ujin e pijshëm të Izraelit.

Izraeli ka mjaft ekspertizë në shkripëzimin. Si një komb i pasigurt për ujin, ai ka marrë për më shumë se dy dekada ujin e detit nga Mesdheu dhe e ka trajtuar atë nëpërmjet një procesi të quajtur osmozë e kundërt, duke e nxjerrë në thelb kripën nga uji për ta bërë atë të pijshëm. Është një proces që pjesë të tjera të botës, përfshirë Kaliforninë, i janë drejtuar në kohë thatësire, por në Izrael, është një realitet i përditshëm. Pesë impiante shkripëzimi përgjatë bregdetit tani ofrojnë pothuajse të gjithë ujin e rubinetit për 9.2 milionë banorët e vendit.

Një problem është se këto impiante kanë tendencë të punojnë me gaz natyror, një lëndë djegëse fosile që kontribuon në krizën klimatike, e cila vetëm përkeqëson motin ekstrem që po shkakton luhatjen e nivelit të ujit në liqen në radhë të parë. Por me kalimin e kohës, ndërsa rrjetet kalojnë drejt burimeve më të gjelbra të energjisë, zgjidhja e Izraelit mund të bëhet më tërheqëse./ CNN

/rtsh.al/