Nuk është vetëm Messi kundër Mbappe, kjo është e qartë. Përdoret për të bërë një titull, një përmbledhje të një loje me një mijë kuptime. Thjesht shumë. Është një finale botërore dhe vetëm kjo do të mjaftonte. Megjithatë, ka shumë arsye të tjera për të ndaluar botën për një orë e gjysmë (plus çdo rikuperim shtesë ose kohë shtesë). Thjesht fakti që Argjentina dhe Franca kanë mundësinë t’i afrohen, me tre tituj, Italisë dhe Gjermanisë pas pesë herë kampionëve të Brazilit, është një arsye më se e vlefshme për t’i dhënë kuptim ndeshjes së sotme në Doha.

Le të marrim Messin, për shembull. Ai e ka kaluar jetën e tij duke u provuar të gjithëve se Diego nuk është aq i paarritshëm në fund të fundit. Ai ka fituar shumë më tepër se mbreti i futbollit në nivel klubesh, por gjithmonë ka pasur shqetësimin se nuk mund t’i afrohej  me fanellën e Argjentinës. Arriti një finale në 2014, por gjermanët ia shuan ëndrrën në kulm. Më pas, pa aq shumë tituj kontinental të marrë sa vendosi të përfundojë me fanellën e albiceleste. I rikthyer me brohoritje popullore, ai më në fund ngriti Kupën e Amerikës, pikërisht në Maracana, vendi i tmerrshëm i Kupës së Botës braziliane. Në Katar 2022 ai shfaqi, deri tani, serinë më të mirë të ndeshjeve me Argjentinën. Është afër, shumë afër mbylljes së një rrethi.

Megjithatë, ai përballet me Mbappé, një djalë gati 24 vjeç, trashëgimtari i tij i caktuar në çatinë e më të fortëve në botë. Ai që mund të arrijë Pelen në grupin shumë të vogël të atyre që marrin në shtëpi Kupën e Dytë Botërore në një moshë ku shumica e bashkëmoshatarëve të tyre ende duhet të vendosin se çfarë të bëjnë kur të rriten. Ai tashmë është i madh. Është një hap larg shenjtërimit përfundimtar. Është afër, shumë afër të bëhet legjendë.

Më pas janë dy ata që ulen në stol. Scaloni ka kaluar nga një ndalesë, pas dështimit të Sampaolit në Rusi 2018, në afrimin e rolit të shpëtimtarit të vendit. Ai ia doli me 36 rezultate të dobishme radhazi dhe ringjalli të tijtë pas goditjes në debutimin e tij në Katar ndaj Arabisë Saudite. Mbi të gjitha, duke i dhënë një logjikë një përzgjedhjeje që, sipas shumëkujt, nuk ka lojë dhe përkundrazi është një mekanizëm me ingranazhe të sakta, që marrin jetë nga lëvizja e numrit dhjetë që vendos, me lëvizjet e tij, hapësirat për t’u zënë ose për t’u liruar.

Nga ana tjetër, ka nga ata që cilësohen si pragmatikë, sikur të ishte një fyerje. Deschamps tashmë ka një karrierë pas tij. Ai e udhëhoqi Monacon në finalen e Ligës së Kampionëve, ringjalli Juventusin e shkatërruar nga Calciopoli dhe mbi të gjitha fitoi një titull botëror. Ai mund të bëjë një bis, një arritje e suksesshme vetëm nga Vittorio Pozzo, njeriu që hyri në histori për mënyrën se si i karikoi të tijtë me histori betejash të Luftës së Parë Botërore, por që do të mbahet mend edhe si një nga trajnerët, i cili e bëri të pavdekshëm një sistem loje, që e çoi Juventusin të fitonte pesë tituj radhazi dhe Italinë në majën e botës në ’34 dhe ’38.

Didier nuk shpiku asgjë, ai thjesht u përshtat, në mënyrën më të mirë të mundshme, me një skuadër të jashtëzakonshme. Pra, aty ku Mbappé lihet i lirë të vrapojë në të majtë  pa u detyruar të bëjë kthime të tepërta, Griezmann në të gjithë tabelën, një njeri shtesë në të gjitha fazat dhe, mbi të gjitha, një pjekurinë kolektive që u lejon francezëve të kalojnë momentet e ndryshme të ndeshjes pa sulme paniku, gjithmonë të vetëdijshëm se cili është qëndrimi më i mirë për të mbajtur. Cilësia e kampionit botëror.