Ndërsa bisedimet e rëndësishme mes Presidentit të SHBA-së, Donald Trump, dhe homologut rus, Vladimir Putin, po zhvillohen në Alaskë, ukrainasit e lodhur dhe të rraskapitur nga lufta shohin me frikë mundësinë e një paqeje që do t’i kushtojë atyre territor. Këto bisedime, ku Ukraina nuk është e pranishme, kanë ngjallur pasiguri dhe zhgënjim të thellë, ndërsa në vijën e frontit, përgatitjet për luftime vazhdojnë pandërprerë.

Përgatitjet në front dhe “Dronocidi”

Në Ukrainën lindore, ushtarët po stërviten për të përballuar atë që ata e quajnë “dronocid”, kërcënimi më i madh për jetën e tyre: dronët rusë. Instruktori Ihor, një veteran që lufton që nga viti 2014, u mëson ushtarëve se pushka mbetet mjeti më efektiv për të rrëzuar dronët nga afër.

Pavarësisht humbjeve dhe mungesës së burimeve, vendosmëria mbetet e fortë. Ihori, si shumë ushtarë të tjerë, refuzon çdo sugjerim për “shkëmbim territoresh”, duke deklaruar se ai dhe shokët e tij do të vazhdojnë të luftojnë derisa “të çlirojmë territoret tona”.

Edhe pse trupat pranojnë se janë të lodhur dhe se po humbin terren, ata theksojnë se edhe Rusia po pëson humbje të mëdha, me rreth 1,000 viktima çdo ditë. Mungesa e trupave ukrainase është e dukshme, dhe përpjekjet e fundit për të mobilizuar më shumë burra janë cilësuar si një “katastrofë” nga një prej ushtarëve.

Midis shpresës dhe pesimizmit

Në qytetet ukrainase, pasojat e luftës janë të prekshme. Sulmet me raketa dhe dronë janë shtuar ndjeshëm, me Rusinë që ka lëshuar mbi 6,000 dronë muajin e fundit. Kjo ka rritur edhe më tej dëshirën e civilëve për t’i dhënë fund luftës. Oleksandr, një banor i Kievit, përdor analogjinë e bixhozit: “Sa më shumë të luash, aq më shumë humbet”, duke shprehur dëshirën për ndaljen e luftimeve.

Pesimizmi mbizotëron edhe në mesin e të zhvendosurve. Në një fshat të përkohshëm ku jetojnë ata që humbën shtëpitë e tyre në Lindje, besimi te bisedimet e Alaskës është i ulët. Studentja 18-vjeçare Valeria thotë: “Nuk kam shumë shpresë.” Për 78-vjeçarin Hennadii, humbja e shtëpisë dhe pamundësia për të vizituar varrin e nënës janë plagë të thella. “Më pëlqente të peshkoja atje… dhe tani nuk ekziston më,” thotë ai me lot në sy.

Në të njëjtën kohë, shfaqet edhe një qëndrim sfidues. Valentina, e cila humbi burrin nga një raketë ruse, deklaron: “Kjo është toka jonë dhe njerëzit tanë po vdesin për të. Si mund ta heqim dorë prej saj? Në asnjë mënyrë.”

Zhgënjimi politik dhe paqja e imponuar

Presidenti ukrainas, Volodymyr Zelensky, ka shprehur zhgënjimin e tij që zëri i Ukrainës nuk do të dëgjohet në Alaskë. Ai ka theksuar se nuk do të dorëzojë territorin, pasi “nuk është pronë e imja private.” Edhe një pjesë e popullsisë, si deputeti Oleksandr Merezhko, hedh poshtë idenë se Ukraina do të detyrohet të bëjë kompromis. Merezhko beson se takimi është thjesht një marifet i Putinit, i cili “nuk ka asnjë dëshirë për të arritur një kompromis” sepse mendon se po e fiton luftën.

Megjithatë, sondazhet e fundit sugjerojnë se një numër në rritje ukrainasish mund të jenë të gatshëm të sakrifikojnë tokën për paqen. Me mbi 13,000 civilë të vrarë dhe 3.5 milionë të zhvendosur, kjo luftë ka shkaktuar një kosto të jashtëzakonshme njerëzore.

Ndërsa Trump dhe Putin flasin për të ardhmen e Ukrainës pa praninë e saj, vendi mbetet i ndarë midis dëshirës për paqe dhe refuzimit për të hequr dorë nga toka e tyre. Ajo mund të jetë duke humbur gradualisht, por nuk është mundur ende. Kjo e bën më të vështirë për çdo palë tjetër që të imponojë një paqe që populli ukrainas nuk mund ta pranojë.

/rtsh.al/