Komunikimi mes prindit dhe fëmijës është themeli i një familjeje të shëndetshme, por në realitetin e sotëm shumë prindër ndihen të shtyrë drejt kontrollit: ku janë fëmijët, me kë rrinë, çfarë përjetojnë dhe çfarë fshehin. Pikërisht këtë dilemë – kontroll apo dialog – trajtoi rubrika në “Mirëmëngjes Shqipëri”, ku në studio ishte Lira Gjika, ndërsa në lidhje të drejtpërdrejtë Suela Koçibelli, edukatore dhe eksperte për çështjet e prindërimit.

Lira Gjika ishte e prerë në mesazhin e saj: prindi nuk mund të jetë “shok” me fëmijën, sepse roli i prindit është i pazëvendësueshëm. Ajo theksoi se fëmijët nuk na zgjedhin si miqtë dhe se një prind që kërkon të bëhet shok, sipas saj, e humb qartësinë e kufijve. Gjika u ndal edhe te gjuha e përdorur në familje, duke kritikuar shprehje që lëndojnë, si “s’të kam xhan”, të cilat sipas saj krijojnë pasiguri emocionale te fëmija.

Një tjetër theks i fortë i diskutimit ishte ndryshimi mes “mbrojtjes” dhe “mbështetjes”. Lira Gjika sugjeroi që prindërit të heqin dorë nga mbrojtja e tepruar, e lidhur shpesh me frikën dhe të kalojnë te mbështetja: t’i japin fëmijës ndjesinë “nuk je vetëm”, pa e kthyer atë në objekt pritshmërish apo në “medalje”. “Fëmija nuk është pronë,” ishte një nga mesazhet kryesore, ndërsa ajo insistoi se prindërit duhet ta pranojnë: fëmija është një person më vete.

Nga ana tjetër, Suela Koç Belli e përshkroi prindërimin si një proces që nis që në momentin kur mendon të bëhesh prind. Ajo theksoi se prindërimi do të thotë të drejtosh, të udhëzosh dhe të shoqërosh fëmijën në rrugën e rritjes, por pa i hequr aftësinë për t’u bërë i zoti i vetes. Sipas saj, sfida e prindërve sot është e dyfishtë: mes një deti informacioni të papërpunuar dhe dëshirës për të mos përsëritur modelet e vjetra, prindërit shpesh pyesin veten nëse po bëjnë gjënë e duhur.

Diskutimi u zgjerua edhe te roli i shoqërisë dhe institucioneve. Suela Koç Belli përmendi se shoqëritë më të zhvilluara, veçanërisht në Europën Veriore e kanë më të lehtë prindërimin sepse familjet mbështeten nga politika sociale, shërbime dhe hapësira për fëmijët, ndërsa në Shqipëri mungesa e këtyre elementëve e bën prindërimin më të vështirë dhe më sfidues.

Në fund, të dyja të ftuarat u bashkuan në një pikë: dialogu dhe komunikimi i ndërgjegjshëm janë çelësi për të rritur fëmijë të sigurt, me vetëbesim dhe me aftësi për të ndërtuar marrëdhënie të shëndetshme. Mesazhi mbetet i qartë: prindi mund të jetë i afërt, por pa e humbur rolin sepse kufijtë, në fund, janë edhe formë dashurie.

Po ju, si mendoni? A mund të jesh “mik” me fëmijën pa humbur autoritetin?