Më 13 gusht 1961, banorët e Berlinit u zgjuan në një qytet rrënjësisht të tjetërsuar. Në atë që historikisht do të emërtohej si “E Diela e Telit me Gjemba”, regjimi komunist i Gjermanisë Lindore (RDA) nisi operacionin sekret për izolimin e plotë të sektorit lindor nga tri zonat e kontrolluara nga fuqitë perëndimore (SHBA, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca).

Brenda pak orësh në mesnatë, trupat ushtarake, policia kufitare dhe njësitë e armatosura të punëtorëve shtruan kilometra të tërë telash me gjemba dhe bllokuan pikat e kalimit, duke prerë linjat e transportit publik dhe duke ndarë familje e fqinj në mes.

Ky bllokim i menjëhershëm shërbeu si hapi i parë drejt ndërtimit të Murit të Berlinit – një ngrehinë betoni prej më shumë se 155 kilometrash që do ta mbante qytetin e ndarë dhe të izoluar për 28 vitet e ardhshme.

Shkaqet pas bllokimit dramatik

Vendimi për mbylljen e kufirit erdhi si pasojë e fluksit masiv të emigrimit nga Lindja drejt Perëndimit. Midis viteve 1949 dhe 1961, më shumë se 2.5 milionë qytetarë të Gjermanisë Lindore – kryesisht të rinj, profesionistë, mjekë dhe inxhinierë – kishin braktisur regjimin komunist përmes brezit të hapur të Berlinit.

Për të ndaluar këtë “zbrazje të trurit” dhe kolapsin e mundshëm ekonomik, udhëheqësi i Gjermanisë Lindore, Walter Ulbricht, me miratimin e udhëheqësit sovjetik Nikita Hrushçov, urdhëroi mbylljen hermetike të kufirit.

Muri i Berlinit mbeti simboli më i dukshëm i Perdes së Hekurt dhe i përplasjes gjeopolitike të Luftës së Ftohtë, deri në rënien e tij historike më 9 nëntor 1989.

/rtsh.al/